Oferta promocyjna wyższych uczelni  w ostatnim czasie przypomina licytację na targowiskach! Jak przyciągnąć potencjalnego studenta..? Liczy się niestandardowy pomysł. Ulotki już nie wystarczą. Aby być skutecznym, trzeba zwrócić na siebie uwagę. Nauka w dzisiejszych czasach jest towarem, który trzeba dobrze sprzedać. Polskie uczelnie  coraz częściej stawiają na nowoczesną promocję. Nie pozostają w tyle za firmami i przedsiębiorstwami, które są bardzo aktywne w mediach społecznościowych. Uczelnie umieszczają filmy w internecie, kręcą wideoklipy czy zachęcają przyszłych studentów organizacją gier miejskich.

Na rynku działa prawie 450 szkół wyższych, z czego ponad 300 to uczelnie prywatne. Już niedługo szkoły bez promocji i dobrej marki zostaną wchłonięte przez silniejszych i trzeba będzie je zamknąć. Dlatego akademiccy marketingowcy wysilają swoje umysły, aby przyciągnąć przyszłych studentów. A jak sobie z tym radzą? Oto kilka przykładów:

Uczennice z całej Polski mogły skorzystać z akcji „Dni Otwarte Tylko Dla Dziewczyn”, w programie wzięło udział 16 uczelni technicznych i 4 uniwersytety.
Również z myślą o przyszłych studentkach, przygotowano na Uniwersytecie Warszawskim specjalną grę miejską. Zadaniem uczestniczek było rozwikłanie zagadki, którą swoim następczyniom pozostawiła Maria Skłodowska-Curie. Podążając śladami noblistki uczennice poznawały zakamarki Politechniki i zwiedzały poszczególne wydziały oraz laboratoria.

Innym nietypowym sposobem zainteresowania uczelnią był „Bieg w kasku”. Nagroda – stypendium Politechniki Warszawskiej.

Natomiast Gdańska Wyższa Szkoła Humanistyczna postanowiła poszukać kandydatów z dala od dużych aglomeracji i przygotowała specjalną ofertę dla uczniów pochodzących z terenów wiejskich.

„Szaleństwo, rozpusta i śpiew” – takim hasłem promuje się warszawska Wyższa Szkoła Promocji. Na banerach reklamowych uczelni rozpustą kusi chłopak z rozpiętą koszulą i wisiorem na szyi. O co chodzi z tą rozpustą? Nie wiadomo..

Do studiowania w Wyższej Szkole Handlu i Finansów Międzynarodowych im. Fryderyka Skarbka, namawia ze strony internetowej http://www.wshifm.edu.pl/ uczelni urocza J asystentka Karen. Można jej  zadać dowolne pytanie. Nie na każde jednak odpowie

Uczelnie wyższe kuszą przyszłych absolwentów także różnorodnością nowo powstających kierunków takich jak mechatronika, fizyka chemiczna, buddologia czy wojskoznawstwo….uff.

Wojna o studentów trwa. Uczelnie corocznie prześcigają się w pomysłach na przyciągnięcie potencjalnych kandydatów. Ciekawe czym zaskoczą nas w przyszłym roku.

Katarzyna Banaś

Co widzimy? Kilka starszych, wesołych kobietek wychodzi na scenę w tradycyjnych strojach, śpiewa na ludową nutę i dostaje pierwsze miejsce w plebiscycie TVP i Radia Zet.

„Wieś tańczy i śpiewa” chciałoby się powiedzieć. I może o to właśnie chodzi? Taka muzyka się podoba i takiej ludzie słuchają. Ktoś chciał inną? Miał szansę i mógł zagłosować na inny utwór. Tutaj, w publicznym plebiscycie zespół Jarzębina wygrał z takimi gwiazdami polskiej sceny muzycznej, jak Maryla Rodowicz, zespół Wilki czy Feel.

Już następnego dnia wszystkie media wyśmiewały się z tekstu piosenki, z wyglądu pań, zaczęły się też pojawiać pogłoski o plagiacie utworu Wojciecha Kilara dla zespołu Śląsk. Wyszła poważna sprawa narodowa, tymczasem chodzi jedynie o polską piosenkę na Euro 2012. Zresztą, panie same przyznały, że miał to być żart. Żart rubaszny, wesoły, bezpretensjonalny. Kobietki zaśpiewały z jajem, jak na polską wieś przystało. W końcu wolą ludu było, żeby ta właśnie piosenka była ich hymnem.

I niech tak już zostanie. SPOKO.

Dorota Ryciak

Ostatnio wpadł mi w ręce tekst, jaki pisałam 6 lat temu o narzędziach do zarządzania czasem i treścią, (czyli podstawa mojej egzystencji w szalonych terminach i projektach PR) i przyszło mi do głowy, że od wielu lat dążyłam do takich narzędzi, jakie mam obecnie – oderwanych od platformy i jednostki komputerowej. Te parę lat temu oznaczało to korzystanie z ftp i ew. zahasłowanego dostępu przez stronę www, dziś oznacza właśnie chmurę.

W chwili obecnej korzystam przede wszystkim z trzech narzędzi – Dropboxa, Evernote i GQueues. Do tego oczywiście XMarks i Gmail (poczta prywatna)

Dropbox uwolnił mnie od noszenia pendrive’a oraz korzystania z FTP, dając możliwość zdalnego podpięcia dysku. W sumie nic szczególnego, ale znacznie ułatwia życie, a ponieważ jest chroniony hasłem, więc dane są względnie bezpieczne. Dodatkowo mogę się dostać do plików także przez przeglądarkę i telefon (jest oficjalny klient na BlackBerrry, Android i iPhone), co bywa szczególnie przydatne, gdy załatwia się pilne sprawy i przez brak jakiejś błahostkę (nie) trzeba wrócić do biura/domu. Równocześnie dwoma kliknięciami mogę odłączyć Dropboxa od komputera/telefonu, więc w razie potrzeby nie jest to proces usuwania kilkudziesięciu/kilkuset plików, (a wcześniej ich kopiowania), tylko dwa kliki.

Dodatkowo Dropbox pozwala na dzielenie się plikami i całymi folderami, co pozwala na koordynację pracy nad projektami (udostępniam folder zespołowi – wszyscy widzą go u siebie, jako dodatkowy folder, nie korzystający z ich miejsca, widzą zmiany, mogą – jeśli im na to pozwolę – wgrywać nowe pliki, zmieniać te istniejące, itp.). Mogę także ustawić udostępnienie folderów/plików, by mogły je zobaczyć osoby nie korzystające z Dropboxa – po prostu wklejając odpowiedni link do przeglądarki. Nie ukrywam, że to jedna z częściej przeze mnie wykorzystywanych funkcji

Evernote z kolei stał się moim podręcznym notesem (acz papierowy jeszcze ciągle mam) i segregatorami. Przede wszystkim używam go do zapisywania pomysłów oraz kopii ciekawych artykułów (szczególnie z szybko znikających linków), mam tam też drobną książkę telefoniczno-adresową na kiedyś/może, zdjęcia wizytówek (w dobie telefonów z aparatami to łatwe), jakieś 70 case-study z ciekawych kampanii, 300 przepisów kulinarnych (to już prywatnie ) i pomysły na prezenty dla Rodziny i Przyjaciół oraz kopie ważnych faktur i rachunków. Wszystko jest otagowane i łatwe do wyszukania, dodatkowo dostępne (jak Dropbox) przez aplikację komputerową, telefoniczną i przeglądarkę. A każdy plik/pomysł mogę nie tylko wklejać przez aplikację, ale także wysłać mailem (dedykowany adres), poprzez rozszerzenia do przeglądarek oraz przez Twittera.

Co prawda nie doszłam jeszcze do poziomu Jamiego Rubina, który dąży do życia bez papierowych dokumentach (niestety, każdy przetarg to wymóg małej książki), ale może kiedyś

Jak zapoznacie się z Evernote, zerknijcie do ich „Kufra” – jest tam sporo aplikacji ułatwiających życie z E. i rozszerzających ich funkcjonalność. Albo po prostu ułatwiających życie jak Evernote Clearly.

Ostatni z wielkich, czyli GQueues to z kolei moje narzędzie do zarządzania czasem (albo jak niektórzy mówią – sobą w czasie). To narzędzie zadaniowe – nie zachwyci miłośników kalendarzy (choć świetnie współpracuje z GoogleCalendar), ale dla zwolenników GTD – rewelacja (wiem, są różne, ja pokochałam akurat to). Pozwala na pracę na projektach, zadaniach, kolejnych zadaniach, na tagowanie, przypisywanie, robienie notatek, dzielenie się zadaniami i „kolejkami zadań”. Podobnie jak Evernote, pozwala także na przesyłanie zadań z poziomu przeglądarki (przez skryptozakładkę), jak i mailem, więc nie ma konieczności trzymania otwartego programu w przeglądarce.

Istnieje także wersja mobilna, choć nie ukrywam, że najlepiej działa (niestety) na iPhone, najgorzej na Blackberry (pomiędzy – Android i Bada). Niemniej jednak jest to poziom wystarczający, by zerknąć na zadania, bądź szybko dopisać nowe.

Nieodmiennie też czuję podziw dla Camerona – twórcy tegoż narzędzia. Nie za narzędzie, ale za podejście do Klientów, spokój i otwartość. Rok (może dwa) temu do GQ dodano skróty klawiaturowe. Jednym z nich był Ctrl+S, co pozbawiło mnie możliwości pisania „ś”, o czym napisałam na forum technicznym. Biorąc jednak pod uwagę niewielką ilość polskich użytkowników oraz fakt, że nie miałam abonamentu, nie miałam wielkich nadziei na zmianę. Tymczasem po 2-3 tygodniach dostałam maila, że wprowadzono poprawkę i żebym sprawdziła, czy wszystko działa…

Chmurę uzupełnia mi Amazon z Kindle (ale to inna historia), XMarks (dostęp do zakładek w każdej nowej przeglądarce, którą chcę zsynchronizować + przez stronę internetową), firmowy CRM, oraz oczywiście Gmail

A Wy – używacie aplikacji w chmurze? Ogólnie dostępnych, czy specjalnych, firmowych, na dedykowanych serwerach?

Anna Watza

Na pewno kojarzycie grupy poprzebieranych ludzi tańczących w centrach handlowych, zespoły śpiewające na lotniskach, a także  najsłynniejszy i jeden z największych flash mob’ów podczas koncertu Black Eyed Peas. Jednak mnogość podobnych tego typu happeningów spowodowała przesyt i zmęczenie tą formą. Dodatkowo pogarszająca się jakość  tego typu wydarzeń,  kończyła się klęską lub lawiną negatywnych komentarzy w sieci, co nie przysparzało popularności flash mobom i firmom, na których zlecenie przeprowadzono flash mob.

Czy obecnie to narzędzie ma szansę na reaktywację?

By odpowiedzieć na to pytanie, najpierw przypomnijmy sobie co to w ogóle jest flash mob i w jakim celu się go stosuje.

Flash mob to błyskawiczny, sztuczny tłum ludzi gromadzących się niespodziewanie w miejscu publicznym w celu przeprowadzenia krótkotrwałego zdarzenia, zazwyczaj zaskakującego dla przypadkowych świadków.

Idea flash moba narodziła się w Nowym Jorku w 2003 roku. Pierwszą akcję, która polegała na zgromadzeniu się w sklepie Macy’s grupy osób i dopytywaniu sprzedawców o dywanik miłości dla komuny, zorganizowała grupa Mob Project. Inne flash moby z tamtego okresu polegały na: klaskaniu wewnątrz ekskluzywnego hotelu, oddawaniu pokłonów ogromnej figurce pluszowego dinozaura ustawionej w jednym ze sklepów z zabawkami na Times Square albo obserwacji fikcyjnego przedstawienia.

W swojej pierwotnej wersji  jego cechami charakterystycznymi były: spontaniczność i dobra zabawa (wyjątkiem były flash moby taneczne, w których trzeba było znać wcześniej układ taneczny). Akcje odbywały się dla czystej przyjemności i nie mogły mieć żadnego innego celu oprócz urozmaicenia „szarej” rzeczywistości. W flash mobie uczestniczyły obce osoby, które znały jedynie jego termin i planowane działanie. Zazwyczaj akcje takie organizowane były za pośrednictwem Internetu lub SMSów.

Dopiero w późniejszym czasie, flash moby zaczęły wykorzystywać firmy komercyjne do celów promocyjnych i reklamowych. Flash moby stały się wręcz wyreżyserowanymi reklamami, w których najbardziej liczył się element zaskoczenia.

Czasami z gorszym skutkiem:

A innym razem z lepszym skutkiem:

Pod koniec zeszłego roku ten film stał się hitem Internetu: w niecały miesiąc od umieszczenia zanotował ponad milion odsłon na YouTube. Zorganizowany z dużą pompą flash mob (55 tancerzy) był kluczowym elementem kampanii promocyjnej lotniska w Dubaju.

Często flash mob był również elementem reklamy, tak jak w poniższych dwóch przypadkach: reklamy sieci AT&T oraz sieci komórkowej T-Mobile:

Od dłuższego czasu w branży marketingowej i mediach pojawiały się komentarze, że flash mob jako narzędzie umarło i nic ciekawego w jego temacie nie da się już wymyślić, a układy taneczne i chóry – niekoniecznie – „anielskie” przejadły się nawet największym zwolennikom sztucznych tłumów.

Dlatego z tym większym, pozytywnym zaskoczeniem przyjęto dwie różne akcje, które przeprowadzono niedawno we Francji.

Pierwsza to akcja promocyjna marki Tic Tac, która wykorzystała flash mob w interesujący sposób. Uczestnicy akcji mieli za zadanie zapytać przypadkowych przechodniów o drogę, a po usłyszeniu wskazówek symulowali omdlenie, które było ich reakcją na nieświeży oddech swoich rozmówców.

Klip „zabójczy oddech” komunikuje o wstydliwym problemie nieświeżego oddechu w zabawny i nietuzinkowy sposób. Zresztą oceńcie sami:

Twórcy opisywanego flash moba zapewniają, że większość uczestników akcji to zwykli mieszkańcy miasta Rouen. Możemy im tylko zaufać, że tak właśnie jest…

Drugi interesujący flash mob, który obejrzało już przeszło 410 000 osób to reklama kremu Nivea nakręcona 14 marca w Paryżu. Film zaczyna się wolno i leniwie: główna bohaterka spaceruje paryską ulicą i otrzymuje darmową próbkę kremu Nivea, którą od razu wypróbowuje. Potem akcja przyspiesza niczym w filmie akcji! Czego w nim nie ma:  jest mężczyzna, który obdarowuje kwiatkiem główną bohaterkę, muzyka, tancerze, seksowny striptizer w przebraniu policjanta, strażacy i fajerwerki. Wreszcie jest nawet „książę” na białym koniu. A wszystko to niespodzianki dla głównej bohaterki, która użyła krem Nivea, kiedyś marzenie wielu kobiet z PRLu;)

Powyższe dwa przykłady pokazują, że flash mob z powodzeniem może być nadal wykorzystywany w reklamach i działaniach marketingowych. Mało tego, specjaliści wróżą, że rok 2012 będzie rokiem jego reaktywacji. A jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

Na koniec mam dla Was jeszcze flash mob pt. „Don’t be Related to Walmart” zorganizowany w społecznym proteście Nowojorczyków przeciwko amerykańskiej sieci supermarketów – Wal Mart. Flash mob odbył się w kwietniu zeszłego roku w Nowym Jorku w Time Warner Center- siedzibie dewelopera, który wydzierżawił miejsce na zbudowanie kolejnego sklepu Wal Mart we Wschodnim Nowym Jorku.

Iza Ozaist

Z pozoru nic, ale kiedy zaczniemy grzebać po sieci to okazuje się, że wspólnym mianownikiem jest 10 kwietnia. Tego to dnia, od 59 lat, jeden z mistrzów kina klasy B obchodzi swoje urodziny (najlepszego!), 10 kwietnia, mija równe 100 lat od wypłynięcia Titanica w jego pierwszy i ostatni rejs, no i Michał obchodzi imieniny. 2 lata temu, 10 kwietnia miała miejsce również tragiczna katastrofa, w której zginęło wielu wybitnych ludzi, myślę że co do tego nikt nie ma wątpliwości bez względu czy poglądowo znosi go bardziej na lewo czy prawo, albo  w ogóle.

Problem polega na tym, iż rocznicę tragedii smoleńskiej obchodzimy, czy chcemy czy nie, codziennie. Politycy, różnego rodzaju środowiska i – wreszcie media, a także inni obywatele naszego państwa nie pozwalają naszej świadomości wziąć sobie wolnego od blisko 730 dni. Czasami mamy trochę luźniej, co nie znaczy, że przerwy w informacyjnym bombardowaniu katastrofą smoleńską ustały. Wystarczy jakaś opinia, data w kalendarzu, albo (o zgrozo) kampania wyborcza, wówczas niemal dosłownie jesteśmy zasypywani tą historią.

Parafrazując pytanie: Jak żyć panie Premierze ? Można zapytać czy da się żyć bez Smoleńska? Choćby jeden dzień. Ktoś może powiedzieć, że jest to niewykonalne jak dzień bez reklamy, ale przyjrzyjmy się paru możliwościom, a nóż komuś, kiedyś się uda.

Z pomocą tym razem przychodzi oczywiście internet i Facebook.

W pierwszej kolejności możemy wyposażyć się w skrypt treści „Anty Smoleńsk” z 2011 roku, dzięki któremu wchodząc na Onet.pl czy Interia.pl nie uświadczymy słowa „Smoleńsk”. Co ważne skrypt można modyfikować i dostosować do własnych potrzeb (wybór słów). Sprawdziłem, treści wiadome znikają zachowując jednak zdjęcia – dobre i to.

Część społeczności Facebooka, w swoim stylu radzi sobie ze zdominowanym przez Smoleńsk 10  kwietnia. I tak oto, możemy świętować urodziny niezwyciężonego Stevena Seagala, albo wspomnieć 10 kwietnia jako dzień, w którym RMS Titanic wyruszył w swój pierwszy i niestety ostatni rejs. Mamy możliwość uczczenia rocznicy wynalezienia agrafki przez Waltera Hunt`a, bądź tego, że w tym dniu Leon IV został papieżem. Wreszcie, najnormalniej w świecie możemy świętować imieniny Michała.

Naturalne jest pytanie, skąd takie reakcje. Socjologowie dość zgodnie wyjaśniają, że to forma buntu, a przede wszystkim zmęczenia i przesytu treściami, a także pewien głos w sporze, który daje jasno do zrozumienia: „mamy dosyć”. Pewnym potwierdzeniem tego jest wtorkowy wpis Kuby Wojewódzkiego na jego fan page`u, który doczekał się blisko 21 tys. „lubię to!”.

Internet i media społecznościowe to przecież idealne narzędzia dla tzw. buntowników, o czym mogliśmy się przekonać przy okazji walki z ACTA. Oczywiście sprzeciw ten często jest wulgarny, obrazoburczy czy po prostu niesmaczny, ale potrafi też być śmieszny, pomysłowy i z klasą.

Na koniec małe pytanie. Na pewno widzieliście hit ostatnich godzin czyli świetną akcję TNT w Belgii, jeśli nie, oto ona:

Jakbyście zobaczyli takim sam przycisk w swoim mieście, po naciśnięciu, którego temat Smoleńska znika z mediów lub zostaje – jaka by była wasza decyzja?

Szymon Bryła

Człowiek, który wymyślił reklamę na jajkach, miał na początku zupełnie inny cel. Można powiedzieć, że kierowały nim niemarketingowe powody. Ośmielę się nawet stwierdzić, że jego idee były szczytne.

Wszystko zaczęło się w 1998 r.  36-letni bankier Brad Parker oglądając telewizję, natrafił na program o ofiarach zatrucia salmonellą. Okazało się, że choroby spowodowane były skandalicznymi zwyczajami, praktykowanymi przez sprzedawców, którzy na stare jajka naklejali nowe daty przydatności do spożycia. Informacje te wstrząsnęły Parkerem do tego stopnia, że postanowił opuścić Wall Street i znaleźć sposób na to, by na sklepowych półkach były tylko świeże jaja.

Opracował metodę rytowania skorupek za pomocą lasera, która uniemożliwiała usunięcie daty. Niestety pomysł okazał się zgniłym jajem. Ani farmerzy, ani konsumenci nie chcieli ponosić kosztów tego drogiego zabiegu. Jak to mówią: Parker chciał dobrze, a wyszło jak zwykle. Na szczęście ponownie zaczął myśleć jak bankier i przypomniał sobie, że przecież jest branża, która zapłaci miliony za nowy nośnik informacji. Tak powstała firma EggFusion.

W 2006 r. firma powołała się na badania, według których aż 91 proc. Amerykanów dokładnie ogląda jajka przed zakupem. To, że w USA zjada się 50 mld kurzych jaj sprawia, że przekaz reklamowy trafia do gigantycznej grupy osób w różnym wieku. Pierwszym reklamodawcą  firmy EggFusion była amerykańska stacja telewizyjna CBS TV, która zamówiła 35 milionów jajek przed nadchodzącym  sezonem serialowym.  W Polsce również powstały firmy oferujące taką formę promocji. Niestety żadne opakowanie jaj nie zaskoczyło mnie jeszcze.

Życzę wszystkim, aby podczas nadchodzących świąt wielkanocne jajka były wolne od reklam, a mimo to smakowały, jak te z reklamy

Karolina Potempa

Negatywny obraz wilków przekazywany jest nam już od najmłodszych lat – w bajkach i baśniach. Któż z nas nie zna choćby bajki o Czerwonym Kapturku, w której wilk chce pożreć wnuczkę i jej babcię? Zły i podstępny wilk występuje też w bajkach braci Grimm czy Ignacego Krasickiego. Powszechnie znany jest też mit o przemianie człowieka w wilka w wyniku której powstaje wilkołak. Ta krwiożercza bestia atakować miała ludzi i zwierzęta. Wilkołakiem można było się stać w wyniku rzuconego uroku lub ukąszenia przez nieszczęśliwca, uwięzionego w wilczym ciele. Według średniowiecznych legend wilki miały być związane z czarami – służyły czarownicom jako wierzchowce. W symbolice chrześcijańskiej wilk utożsamiony jest z diabłem, jest alegorią chciwości.

Nic więc dziwnego, że te zwierzęta z uporem tępiono. Na wilki polowano już od średniowiecza wykorzystując do tego zarówno broń palną jak i sidła czy wnyki. Dodatkowym powodem było ich ciepłe, gęste futro, wykorzystywane w przemyśle futrzarskim. Liczebność wilków zaczęła spadać także w związku ze zmniejszaniem się ich terytorium w wyniku rozbudowy miast, osiedli ludzkich i dróg. Konkurencją nie do pokonania w walce o pożywienie dla myśliwego-wilka stał się myśliwy-człowiek. W wyniku nadmiernego odstrzału saren i jeleni przez myśliwych, wilkom zaczęło brakować pożywienia. To właśnie sprawiło, że niektóre ocalałe osobniki decydują się wyjść z lasu, zbliżają do zabudowań i polują na zwierzęta hodowlane. Takie przypadki mają miejsce głównie w Bieszczadach i po raz kolejny utwierdzają wrogość ludzi do wilków.

Obecnie w Polsce wilk podlega ścisłej ochronie, zakazane są jakiekolwiek polowania na te zwierzęta. Za szkody poczynione przez wilki odpowiada Skarb Państwa. Pomimo ochrony prawnej, wilki jednak padają ciągle ofiarą kłusowników. Aby wzmocnić działania ochronne organizacje ekologiczne prowadzą kampanie edukacyjne mające na celu uświadamianie na temat roli wilka w ekosystemie oraz zmianę jego negatywnego postrzegania. W tych działaniach przoduje WWF. Polegają one m.in. na ochronie stad. Rolnicy otrzymują m.in. psy pasterskie, które chronią owce i bydło przed wilkami. Honorowym ambasadorem wilków w Polsce jest Robert Gawliński, wokalista zespołu „Wilki”.

Ostatnio WWF stworzyło animowany spot „Strasznie jest gdy nie ma wilka”, którego celem jest zachęcenie do przekazania 1 proc. podatku na rzecz ratowania wilków, rysi i niedźwiedzi. Głównym bohaterem jest Czerwony Kapturek, jakiego nie znamy. Zobaczcie, jak zmienił się Kapturek, gdy w lesie zabrakło wilkaJ

Wśród polskich pozarządowych organizacji ekologicznych problemami wilków zajmują się także m.in. Pracownia na rzecz Wszystkich Istot, Towarzystwo Ekologiczne „Ziemia Przede Wszystkim”, Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra” oraz powstałe głównie w tym celu Stowarzyszenie Dla Natury „Wilk”.

Na koniec, dodam tylko, że przecież psy (które tak wszyscy kochamy) pochodzą od wilka.

No cóż, chyba nie taki wilk straszny jak go malują Warto zatem kontynuować działania mające na celu ochronę tego gatunku. Żeby się nie okazało, że za kilka lat wilka będzie można zobaczyć jedynie w zoo i na obrazach właśnie.

Małgorzata Szywała

Z resztą zobaczcie jakim człowiekiem jest Tim:

Najwyraźniej podobnego zdania na temat rynku gier  byli też inwestorzy, którzy stwierdzili iż nie wesprą nowego projektu studia Tima czyli  Double Fine zielonymi banknotami. Przyczyny takiej, a nie innej decyzji były następujące: nowa gra miała być przygodówką, a tła do niej miały być rysowane ręcznie. W skrócie zysk ich zdaniem z takiej produkcji byłby niewielki, a że biznes to biznes, Tim musiał poszukać inwestorów gdzie indziej.

Szef Double Fine, doszedł do wniosku, że poprosi swoich klientów czyli graczy o wsparcie nowego projektu. W tym celu posłużył się portalem KickStarter, który pozwala twórcom gier, muzyki, filmów, wynalazków pozyskiwać fundusze od samych internautów. Ci z kolei za finansowe wsparcie, mogą liczyć na rozmaite nagrody, od twórców oraz bezcenną świadomość dołożenia przysłowiowej cegiełki do czegoś wyjątkowego.

Timowi pierwotnie zależało na zebraniu ok. 400 tys. dolarów w miesiąc, jednak taką sumę miał już po kilku godzinach.  W ciągu doby jego projekt znalazł ponad 50 tys. „inwestorów” z całego świata, którzy zaufali Timowi na tyle, by jego gra otrzymała zastrzyk w postaci  ponad miliona dolarów.

W związku z tym zdarzeniem przypomniało mi się, jak blisko trzy lata temu, w jednym z artykułów,  zastanawiałem się, jaki będzie kolejny etap rozwoju relacji twórca-odbiorca w tej branży. Trochę fantazjując pisałem wówczas, że „o przyszłości gier będą decydować gracze – konsumenci”. Prawdę mówiąc nie sądziłem, że tak szybko gracz stanie się inwestorem, pozostając nadal odbiorcą.

Powstaje zatem pytanie: dlaczego Schafer odniósł taki sukces? Myślę, że przyczyn może być kilka. Jedną z nich jest fakt, iż powstał odpowiedni mechanizm, które umożliwia tego rodzaju „zbiórki” czyli KickStarter. Kolejną, wręcz fundamentalną, jest głód produkcji „z duszą”, które nie służą tylko i wyłącznie dojeniu z nich pieniędzy. Dalej – sentymentalizm do gier lat 90-tych, które często powstawały  w garażowych zaciszach, również tutaj robi swoje. Wreszcie osoba Tima Schafera, to chyba główny magnes, przyciągający inwestorów – graczy. Facet któremu udało się stworzyć tytuły, które głęboko wyryły się w pamięci i sercach (głównie) graczy.

No i co teraz – można zapytać. „Efekt Schafera” jest taki, że w tej chwili ma on na swoją grę nie 400 tys. dolarów, a ponad 3 miliony i jego tropem zaczynają podążać inni twórcy, którzy mają na swoim koncie hity lat 80-tych i 90-tych. Brian Fargo – twórca Wasteland, już zbiera pieniądze na drugą część, gry, którą inspirowali się twórcy równie kultowego Fallouta. Na wsparcie graczy-inwestorów liczy także Kendall Davis – twórca Halo 4. Zapewne niebawem do tej wyliczanki  będzie można dopisać kilka innych nazwisk, bowiem śnieżna kula dopiero się rozpędza.

Czy ten nowy trend jeszcze bardziej się rozszerzy i realnie zmieni branżę, dowiemy się w chwili kiedy Schafer ukończy pierwszą grę, którą współfinansowali gracze. Myślę, że to będzie decydująca chwila i mam nadzieję, że Tom sprosta podwójnej presji, bo wkurzeni gracze to jedno, a wkurzeni gracze-inwestorzy to zupełnie coś innego .

Niemniej, coś się zmienia i cieszy fakt, że do łask wracają „garażowi twórcy” i ich produkcje.

Szymon Bryła

Wyszłam ze sklepu z pustymi rękami, nucąc pod nosem piosenkę Wojciecha Młynarskiego „W co się bawić?”… Postanowiłam zrobić mały research i znalazłam top 10 zabawek dla dzieci…. i co się okazało?

Dla amerykańskich dzieci w wieku od 6 do 12 lat sprzęt firmy Apple był najbardziej pożądanym prezentem pod choinkę. Jak wynika z niedawno przeprowadzonych badań, 44% ankietowanych zażyczyło sobie iPada, 30% iPoda touch, a 27% „tradycyjnego” już iPhona. W pierwszej dziesiątce znalazły się również inne „elektroniczne” zabawki: Nintendo, komputer, czy kontroler Kinect. Te oraz inne badania potwierdzają tezę, która już od jakiegoś czasu krąży w branży, że Apple to „producent zabawek” dla coraz mniejszych dzieci. A jak odnoszą się do wspomnianych badań  sami producenci tradycyjnych zabawek? Czy klasyczne zabawki dzieciom wydają się nudne?

W 2011 roku tuż przed świętami, liderzy w branży zabawek: Hasbro (Play-Doh, Monopoly) i Mattel odnotowali rozczarowujące wyniki sprzedaży. Mimo tego jest to nadal bardzo opłacalny biznes: obroty na tym rynku w USA sięgnęły 21,2 mld dolarów. Okazuje się, że tradycyjna lalka Barbie, klocki Lego czy maskotki są nadal chętnie kupowane przez rodziców. Ale czy cieszą ich dzieci tak samo, jak przebój ostatniego sezonu gwiazdkowego: laptop dla dzieci LeapPad?

Jak wspominałam już jakiś czas temu na naszym blogu,  rosną nam cyfrowi tubylcy, czyli pokolenie urodzone i wychowywane w erze elektronicznych urządzeń. Już ponad jedna trzecia dzieci do lat ośmiu sprawnie korzysta z urządzeń mobilnych, a smartfon i komputer zastępują im tradycyjne zabawki.

Dlatego też, najwięksi, światowi producenci zabawek reagują na zmiany i szukają innowacji. Obecnie w branży tej zauważa się jedną z najbardziej intensywnych integracji z nowymi technologiami.  Dziś już blisko 80 proc.  zabawek wykorzystuje elektronikę, podczas gdy przed dekadą było ich zaledwie 20 proc. I tak firma Mattel współpracuje z Apple, Hasbro z innymi producentami tabletów, a Disney planuje m.in. wykorzystać technologie Nokii.

Każdy chłopiec, który od maja 2012 kupi zestaw Hot Wheels Aptivity będzie mógł sterować samochodzikiem na torze pokazywanym na ekranie iPada.

Dla dziewczynek natomiast przygotowano nową lalkę Barbie, która ma wbudowany aparat fotograficzny. Obiektyw umieszczono w plecach. Po zrobieniu zdjęcia obraz pojawia się na brzuchu lalki.

Także Hasbro – producent gry planszowej Monopoly zaczął wprowadzać innowacje do swoich produktów (m.in. liczenie pieniędzy za pomocą tabletu), ponieważ coraz większa popularność aplikacji na smartfony i tablety zaczyna zagrażać producentom gier planszowych. Aplikacja z podobnymi grami kosztuje znacznie mniej i jest dla wielu użytkowników wygodniejsza (odpada problem z miejscem na pudełko).

Jeszcze dalej w przyszłość wybiega Disney. Jednym z innowacyjnych  pomysłów producenta zabawek i potentata telefonii komórkowej – Nokii jest przygotowanie specjalnej elektronicznej książki dla dzieci z bohaterami z Ulicy Sezamkowej. Książki będą mieć  wbudowane czujniki i będą skonstruowane na wzór tabletów z dwoma ekranami. Na jednym z ekranów dzieci i czytający dorośli będą mogli nawzajem się widzieć, a na drugim ekranie pokażą się interaktywne postaci z Ulicy Sezamkowej, które zareagują na każdy przeczytany fragment opowieści. Dzięki tej interaktywnej zabawce, rodzice przebywając poza domem, np. w podróży służbowej,  mogliby przeczytać dziecku bajkę na dobranoc.

W innym projekcie Toybridge – figurki znanych postaci z kreskówek (np. Pocahontas, Aladyna, Wall-E) staną się małymi robotami, które będą widziały, mówiły i poruszały się. Zabawki przyszłości będą wyposażone w kamerę, mikrofon, czujniki ruchu oraz procesory i programy sztucznej inteligencji. Co więcej, figurki te będą połączone z ich wirtualnymi sobowtórami w sieci. Dzięki temu, zabawka poruszana przed kamerką internetową może kontrolować ruchy własnego awatara działającego w aplikacji sieciowej. Wirtualny sobowtór będzie naśladował ruchy lalki i zakładał takie samo ubranie.

Jak zareaguje na widoczne zmiany jeszcze jeden potentat branży zabawkowej: Lego? Czy nasze dzieci będą układać trójwymiarowe klocki w technologii hologramu?

A z bliższej perspektywy: czy te zabawki przyjmą się w Polsce? Czy cena będzie odpowiednia dla polskich klientów? A może historia zatoczy koło i nastąpi powrót do naturalnych, tradycyjnych, edukacyjnych zabawek, które mają rozwinąć u dzieci wyobraźnię?

Już teraz hitem na polskim rynku są zabawki z kartonu, i to  bynajmniej nie za sprawą Hanki Mostowiak;) Są one proste i nieskomplikowane, a jednocześnie pobudzają wyobraźnię i rozwijają zdolności manualne. Dziecko składa tekturowy model zabawki, ozdabia go w dowolny sposób, a następnie bawi się w tekturowym zamku, rakiecie czy igloo.

Więcej o fenomenie kartonowych zabawek można poczytać na: http://mambiznes.pl/artykuly/czytaj/id/3580/robi_biznes_na_zabawkach_z_kartonu

Wracając do mojej małej dziewczynki, której miałam kupić prezent urodzinowy…. Po przejrzeniu kilkunastu stron, przeczytaniu X artykułów na temat gadżetów dla dzieci, stwierdziłam, że zamiast  nowej lalki kupię jej jakieś modne ubranko. Będzie to o wiele prostsze i tańsze;)… a jak wiadomo: każda dziewczynka, niezależnie od wieku lubi ładnie wyglądać;)

Na zakończenie, dla wszystkich dzieci, dużych i małych piosenka Wojciecha Młynarskiego „W co się bawić”.

Izabela Ozaist